ความจริงก็คือ ในขณะที่เรากำลังคิดถึงใครคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา
เค้าคนนั้นอาจกำลังคิดถึงใครคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้งก็อาจมีใครบางคนที่คิดถึงเราอยู่
โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
บางครั้งการได้ฝันไปคนเดียว
มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า…
“สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเพียงคนเดียว”
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมอยู่กับความฝัน
มากกว่าการได้รู้ความจริง
การไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเค้าไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า
เราอาจได้เป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าได้เป็นที่ 3 หรือที่ 4…
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า…
ก็ขอให้คิดไว้ว่ายังดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย…
มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงว่าเราไม่ใช่ที่ 1…
แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมพูดกับตัวเองว่า…
“ฉันเหนื่อยเหลือเกิน โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ฉันจะอ่อนล้าไปมากกว่านี้”
ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครสักคนไม่ต้องการความพยายาม…
การตัดใจต่างหากที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักในใจคุณดูสิว่า
“ความสุขยามที่ได้สบตาเค้า” กับ “ความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า”
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน
อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป…
อย่าโทษเค้า ที่ไม่มีใจให้…
อย่าโทษโชคชะตา ที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน…
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ…
ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจเราไป…
ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน
แต่ก็ยังทำให้เราได้รู้จักกัน…
คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่ง…
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว
คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง…
คนที่ทำให้คุณหัวเราะและร้องไห้ได้มากมาย…
คนที่ยิ้มของเค้าเปลี่ยนวันที่หมองหม่นของคุณให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?
แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน
คนที่เค้ารักมากที่สุด…และคนๆนั้นอาจจะเป็นเพื่อนที่เรารักมากที่สุดเช่นกัน
นั้นแหละคือ…ความสุขของการได้รักใครซักคน…
อย่างจริงใจ.................................